Заметки

Florian Kulesza (Floryan Kulesz) urodził się ok. 1792 r., ale gdzie się urodził i kim byli jego rodzice – nie wiadomo.

- Anna Franciszka Marianna ur. w 1842 w Bierzwiennej,

Czesław urodził się w Zgierzu w 1903 r.  Po wojsku, chciał się żenić z młodą dziewczyną z Dąbrówki, ale jego matka nie pozwoliła na to, bo panna była z nieodpowiedniej rodziny. Z żalem i rozgoryczeniem opuścił dom rodziców i wyjechał do Łodzi. Zamieszkał u swego krewnego, Bolesława Kuleszy  i podjął pracę w jednym z jego sklepów mięsnych . Poznał tam starszą od siebie wdowę z 2 dzieci, ożenił się z nią  – własnych dzieci nie miał. Na Dąbrówce, na działce, którą dostał od rodziców, wybudował letni dom, ale nie cieszył się nim długo -  starsza żona, niezbyt lubiana w rodzinie, przeżyła go  i pochowała. Scheda po jego rodzicach i dorobek życia poszły w ręce pasierbów. W Łodzi mieszkał do końca życia i tam zmarł w 1974 r. w wieku 71 lat.

Józef  urodził się w 1914 r. w Dąbrówce. Całe życie zawodowe przepracował w fabryce włókienniczej w Zgierzu. W czasie II wojny światowej, w 1939 r. Józef poszedł do wojska i brał udział w obronie ojczyzny, za co został pośmiertnie odznaczony i awansowany. Po kapitulacji Polski, był wysłany przez okupanta na roboty do Niemiec. Po powrocie, ożenił się z młodą panną – Natalią Kubiak, córką właściciela kuźni w Dąbrówce. Mieszkał z rodziną w Zgierzu – urodziło mu się 3 dzieci: Karol, Andrzej i Halina. Natalia dbała o wykształcenie swych dzieci – wszystkie one odniosły życiowe sukcesy.

Kazimierz, urodził się w Zgierzu w 1898 r. Żoną Kazimierza była panna z Dąbrówki, Ewa Władysława Rajska, która w posagu mu wniosła, między innymi, połowę domu w Dąbrówce ( za jej pieniądze odkupił ją od Kamińskich ), a drugą połowę zapisali mu rodzice przy podziale majątku ( tej drugiej połowy zrzekła się na jego rzecz siostra Jadwiga ). Kazimierz, całe życie mieszkał w Dąbrówce  i gospodarzył na resztkach dawnego majątku prababki Wójcickiej, która miała do prac wszelkich parobków i służbę. On na taki luksus nie mógł sobie pozwolić, więc o gospodarstwo nie dbał, pracy na roli nie lubił - Kulesze nie mieli jej we krwi. To, co lubił, to wojskowość i myślistwo. W 1920 r. zgłosił się na ochotnika do wojska i brał udział w obronie Polski przed bolszewikami. Miał takie upodobanie do wojska, że całe życie chodził w butach oficerkach , wojskowych spodniach, kurtce i płaszczu.  W domu miał zawsze strzelbę myśliwską, lecz nie dorównywał w aktywności łowieckiej swemu ojcu.  Gospodarstwo Kazimierza, wskutek zaniedbania, popadało w coraz większą ruinę a obecnie nie ma po nim śladu – w miejscu starych zabudowań stoi nowy domu, wybudowany przez jego prawnuka. Kazimierz miał 2 synów – Stanisława i Heńka oraz  wnuki i prawnuki. Zmarł jako wdowiec w Dąbrówce w 1990 r. w wieku 92 lat i został pochowany w Zgierzu.

Urodził się 25 października 1864 r. w miejscowości Powodów (dawniej Powodowo – wieś i folwark w pow. łęczyckim,  par. Leźnica Wielka), z ojca  Karola, który był wówczas borowym i matki Marcjanny z domu Rogalskiej. 

Jadwiga  urodziła się w 1922 r. w Dąbrówce, gdzie mieszkała z rodzicami i chodziła do szkoły. W 1942 r. wyszła za mąż za Edwina Kierzkowskiego i przeniosła się  do Warszawy. Miała z Edwinem 3 dzieci: Janusza, Ludmiłę i Małgorzatę Ewę. Syn mieszka we Francji, a córki w Warszawie. Zmarła w 2016 r. u córki w Górze Kalwarii mając 94 lata i została pochowana na Cmentarzu Północnym w Warszawie.

W 1843 r., w Psarach ( par. Domaniew ), urodził się Józef, syn Floriana i Józefy. Żoną jego była Marianna z domu Rajkowska, którą poślubił przed 1868 rokiem, kiedy to urodziła im się córka Stanisława – żona jego miała wtedy 17 lat. [Arendator ze wsi Ujazd, par. Tut -1873 r.] Gdzie to było – nie wiadomo. Ponad 10 lat później, w 1879 r. Józefowi urodził się syn, Józef i  było to w Psarach ( par. Domaniew ).

Urodził się w 1837 r. jako Karl Moryc Kulesz w Nadolicach Małych (Klein Naedlitz) k. Wrocławia w ówczesnym Królestwie Pruskim, z ojca Floriana i matki, Józefy z Ritterów.

Edward, syn Floriana i Józefy z d. Ritter, urodził się w 1835 r. w Krichen (obecny Krzeczyn ) k. Wrocławia – ówczesny Śląsk Pruski. Na chrzcie nadano mu 3 imiona: Karol, Juliusz, Edward, ale używał tego trzeciego – Edward. Przybył z rodzicami do Królestwa Polskiego jako 5 – 6 letnie dziecko. Skoro jego młodszy brat Karol znał język niemiecki, również i Edward musiał znać ten język - albo nauczyła go matka, albo, po prostu, w domu mówiło się po niemiecku. Z zawodu był gorzelnikiem – fachowcem od produkcji spirytusu. Gdzie się tego nauczył, nie wiadomo – może na Śląsku, gdzie miał rodzinę. W Krichen, gdzie się urodził, była w tym czasie gorzelnia wyposażona w nowoczesną aparaturę parową i amerykańskie urządzenia.  Edward pracuje w tym zawodzie w gorzelni w Bratoszewicach, z pewnością w latach 1860 – 1888 ( 28 lat ), a może i dłużej. Gorzelnia musiała przynosić duże zyski – przerabiała setki ton ziemniaków rocznie ( w 1871r. – 6 000 korców ). Jej szef zapewne nieźle zarabiał i dostatnio żył. Dobra Ziemskie Bratoszewice były własnością Lemańskich. Wygląda na to, że Edward był z nimi w dobrych relacjach – właścicielka  Dóbr jest chrzestną jego dzieci.

Informacja z zasobu Archiwum ITS

Włodarz – zarządca odpowiedzialny przed właścicielem majątku ziemskiego za jego stan lub w ograniczonym zakresie osoba odpowiedzialna za stan prac w polu.

Jan Helszer (ur. 1861 w Zgierzu, zm. 1933 w Chabarowsku) – działacz robotniczy związany z I Proletariatem, tkacz.
Pracował jako tkacz w Zgierzu, po zetknięciu się z proletariatczykami zaangażował się z Janem Pietrusińskim w tworzenie kółek robotniczych na terenie Zgierza. Współpracował również z Hilarym Gostkiewiczem, który powierzył mu zadanie kolportowania prasy socjalistycznej lub publiczne czytanie jej robotnikom. Zatrzymany został kilka dni po Józefie Szmausie w związku próbą zabójstwa denuncjatora Józefa Śremskiego, osadzono go w łódzkim więzieniu. Wkrótce władze carskie powiązały działalność I Proletariatu z zatrzymaniem Helszera i osadziły go w Cytadeli Warszawskiej. Skazany w procesie 29 proletariatczyków, wyrokiem sądu z 29 grudnia 1885 na 13 lat katorgi na Sachalinie. Przebywał tam wraz z Hilarym Gostkiewiczem i podobnie jak on, nie powrócił do kraju w 1898 po zakończeniu wyroku. Osiadł w Chabarowsku nad Amurem, gdzie zmarł w 1933 roku

Jerzy Bogdan Wieczorek urodził się 1 stycznia 1922 r. Jego rodzicami byli Benedykt Wieczorek i Irena z domu Gutmajer. Ojciec był urzędnikiem państwowym i samorządowym. Rodzina Wieczorków od kilku pokoleń mieszkała w Zgierzu. Jerzy jak większość młodych Polaków w Polsce międzywojennej, wychowywał się w atmosferze głęboko patriotycznej. Po ukończeniu szkoły powszechnej kontynuował naukę w Gimnazjum im. St. Staszica w Zgierzu, w którym odnalazł swoje powołanie artystyczne. Jego pierwszym nauczycielem rysunku był profesor Zygmunt Burdziński. Kiedy wybuchła w 1939 r. wojna, to Jerzy, zawołany harcerz - pełni służbę w Pogotowiu Wojennym Harcerzy. W następnych latach okupacji organizuje tajne harcerstwo w Zgierzu i zostaje komendantem Szarych Szeregów w naszym mieście. Związany z Armią Krajową - pełni funkcję członka Komendy AK Rejon Zgierz. Po wojnie studiuje w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi. Najpierw pracował jako nauczyciel rysunku. Następnie był plastykiem w Centrali Handlu Ceramiki. Znalazł się w gronie członków założycieli "Cepelii". Był projektantem w Instytucie Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie. W latach 1953-1968 pracował jako plastyk-scenograf w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi oraz w Wytwórni Filmów Oświatowych, gdzie opracowywał scenografię do filmów krótko i średnio metrażowych. Uczestniczył w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jego prace znajdują się w muzeach i instytucjach kultury, w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą. Jako zagorzały społecznik nie uchylał się od prac i przedsięwzięć, które miały służyć innym. Był m. in. radnym Miejskiej Rady w Zgierzu i reprezentował Zgierz w WRN w Łodzi. Działał w Stowarzyszeniu PAX i Towarzystwie Przyjaciół Zgierza (był współorganizatorem TPZ). Uprawiał różnorodne techniki plastyczne (malarstwo, grafikę, rzeźbę, kowalstwo artystyczne i inne). Rozpierała go niewyczerpana pomysłowość i energia twórcza. W roku 1988 obchodził 50-łecie pracy artystycznej. Wyróżniony został wieloma odznaczeniami: Polonia Restituta, Krzyżem Armii Krajowej, Krzyżem Zasługi dla ZHP i innymi. Był człowiekiem wierzącym i oddanym swojej rodzinie. Żona, Czesława z Gałkiewiczów potrafiła stworzyć atmosferę ciepła rodzinnego i klimat do pracy twórczej mężowi. Czesławie i Jerzemu Wieczorkom urodziło się 4-ro dzieci. Idąc nadal tropem rodzinnym, należy nadmienić, że Jerzy ma młodszego brata Janusza, który jest także artystą plastykiem. Jerzy Wieczorek prowadził bardzo intensywne życie tak, w sferze artystycznej jak i społecznej. Przeszedł 3 zawały i wreszcie serce nie wytrzymało... Zmarł 22 listopada 1991 r. Pochowany został na starym cmentarzu przy ul. Piotra Skargi w Zgierzu.

I Drużynowy I Zgierskiej Drużyny Harcerskiej im. Zawiszy Czarnego. Kapral I Br. 5 b. 3 k. padł w twardej służbie żołnierskiej.

Akt 47/1859

Córka Rocha Konopsklego i Julianny Urbańskiej rolników.

Córka Sebastiana Głowińskiego i Emilii z Olczaków.

Córka Wojciecha Dabrowskiego i Emilii z Danieckich.

Inwestor domu murowanego i warsztatów tkackich na własnej działce w Zgierzu przy ul. Sieradzkiej 130 (obecnie Sieradzka 6)

" MÓJ DZIADEK - BRONISŁAW KIESZKOWSKI - MIESZKAŁ W ŁODZI "NA MARYSINIE"

PRZY ULICY MORELOWEJ.

TO SĄ - NIESTETY - JEDYNE WIADOMOŚCI JAKIE O NIM POSIADAM.

PODOBNO BYŁ PIEKARZEM" - Zbigniew Kieszkowski

"...woźnica we Dworze wsi Glinnika zamieszkały"

"Briftreger" - listonosz z Ozorkowa -1851 r.

"Elza (Elżbieta) Stiller jest pochowana w Warszawie z męzem, ale zmarła w Berlinie Zachodnim (raczej chyba nie w okolicach, bo Berlin byl odcięty) - z tego co pamietam sprowadzili skremowane ciało (ale musze jeszcze zapytać taty, bo byłam dzieckiem i mogłam cos pokręcić). Była dość groźną staruszką, podobno całkowicie pozbawioną poczucia humoru. Po śmierci męża wyjechała z Polski do sióstr w Berlnie Zachodnim i tam zamieszkała. Pozostali Stillerowie wyjechali do Berlina w czasie I wojny swiatowej, tylko jedyna dorosła i już chyba zamężna Ela została na terenach polskich i z nią Gertruda, która nie chciała do Niemiec i w końcu wylądowała u chrzestnego, a potem przyszłego męża. (O tyle to ciekawe, że on rzymski katolik, ona ewangeliczka). W każdym razie Ela była jedyną z sióstr Stiller, którą znałam, bo od czasu do czasu zjeżdżała do Polski.Sądząc z korespondencji berlińskie rodzenstwo już marnie mówiło po polsku. Reinhold pisze jeszcze b. dobrze.

Na cmentarzu ewangelicko-augsburskim sa pochowani także Wyporkowie (Antoni, Aniela, Gertruda, Wojciech i Barbara)" - tekst Anna Straszewska

"Lokaj ze dworu sokołowskiego tamże zamieszkały", 1827 r.

"Majster kunsztu szewskiego zamieszkały w kolonii zwanej Sikory", par. Małyń, 1822 r.

"Muzykus" w Zgierzu zamieszkały